De huilende avonturier

Het is op het moment dat ik vanuit het shuttlebusje kijk naar reclameborden, kleurig verlichte gebouwen met Spaanse kreten en dikke muren met prikkeldraad dat ik me besef dat ik de komende maanden avonturen ga beleven, en dat het sterk de vraag is of ik zo iemand ben. Iemand die dat wil.

Het busje brengt me weliswaar naar een luxe hotel met internet, twee joekels van bedden en een enorme tv op de kamer, maar het is een hotel in het verkeerde land, zonder vriendin. Ik heb de aansluiting in Guatemala City gemist en ik ben een avonturier die het huilen nader staat dan het lachen.

Dit zijn van die dingen waar je bang voor bent, waarvan je ondanks dat je er bang voor bent weet dat het waarschijnlijk niet gebeurt. En dan gebeurt het opeens toch.

De overstap in Guatemala was naast de overmaat aan handbagage één van de belangrijkste risicopunten van mijn reis. Er waren maar veertig minuten tussen het arriveren van het ene en het vertrekken van het andere vliegtuig.

Toch was de tijdlimiet uiteindelijk het probleem niet. Ik stapte op vlucht TA 212 met een ticket voor vlucht TA 705. Dat leek me niet juist, dus ik vroeg een stuk of vijf TACA-medewerkers of ik op het goeie vliegtuig zat – die dat allemaal wisten te bevestigen, zélfs de dame die mijn instapkaart controleerde en afscheurde.

(Taalprobleem of gewoon domme wijven? Wie zal het zeggen.)

Conclusie: doordat iemand anders óók op plek 6F wilde zitten en er uiteindelijk toch aan de alarmbel werd getrokken zit ik nu niet in San Salvador. Eigenlijk mag ik dus best blij zijn met mijn sjieke hotelletje en de vroege vlucht naar Honduras morgenochtend, alwaar ik Annemieke alsnog in mijn armen ga sluiten.

Welkom in avonturenland, Controllerboy.