Sneeuwvlokken in mijn haar

Ik krijg de kriebels van ‘Sneeuwdorp’. Ik heb eerder vanavond de laatste alinea geschreven en toen ik het daarnet teruglas, deed het me écht wat. Er liep een rilling over mijn rug en ik voelde mijn linkeroog vochtig worden.

Het blijft grappig, hoe een Word-document waar je dik anderhalf jaar aan geploeterd hebt ineens tot leven kan komen – hoe het van het ene op het andere moment kan voelen als meer dan de som van de delen.

Jawel, mijn tweede boek is bí­jna af.